Mapa
Satelita


Festiwal Salzburski

Hofstallgasse 1
5020 Salzburg
+43662 8045-0
+43662 8045-555

Zaliczany jest do najbardziej renomowanych festiwali muzycznych na świecie. W znacznym stopniu przyczynił się do rozsławienia Salzburga jako międzynarodowej stolicy kulturalnej. Od samych początków swojego istniena wyróżniał się najwyższym poziomem artystycznym, angażował najwybitniejszych artystów i najznakomitsze orkiestry. Dziś Festiwal Salzburski po mistrzowsku łączy tradycję pierwszych lat z nowoczesnymi rozwiązaniami artystycznymi.

Początki
Pomysł powołania do życia festiwalu muzycznego w Salzburgu zrodził się już pod koniec I wojny światowej. W 1917 r. znany austriacki reżyser Max Reinhardt, który swoją karierę aktorską rozpoczynał na deskach Salzburskiego Teatru Krajowego, przedstawił w Wiedniu odpowiedni memoriał. Dwa lata później znakomity poeta i dramaturg, Hugo von Hofmannsthal, opublikował założenia programowe nowego festiwalu.
Prawdziwa godzina jego narodzin wybiła jednak dopiero 22 sierpnia 1920 roku, kiedy na placu przed salzburską katedrą wystawiona została sztuka Hugo von Hofmannsthala pt. Jedermann, oparta na znanym średniowiecznym misterium. Spektakl wyreżyserował Max Reinhardt. Rok później sztukę wystawiono ponownie, uzupełniając program koncertami. Podczas trzeciej edycji festiwalu w repertuarze po raz pierwszy pojawiła się opera. W 1926 r. na potrzeby imprezy zaadaptowano Letnią Ujeżdżalnię Koni, natomiast w latach 1925-27 powstał pierwszy Dom Festiwalowy, co stworzyło możliwość znacznego poszerzenia programu. Salzburg stał się już wkrótce miejscem spokań międzynarodowych elit artystycznych: najznakomitszych  reżyserów, dyrygentów, aktorów i śpiewaków.

Okres wojny i lata powojenne
Wraz z przyłączeniem Austrii do III Rzeszy charakter Festiwalu uległ radykalnej zmianie. Wielu artystom, którzy byli dotychczas duszą imprezy, zabroniono występów, inni odmówili współpracy.  Z repertuaru skreślono dzieła jednego z założycieli Festiwalu, Hugo von Hofmannsthala. Zabrakło międzynarodowej publiczności. Dla nowej władzy miasto i odbywające się w nim latem wydarzenie kulturalne stało się czystym instrumentem propagandowym. Po wybuchu wojny repertuar festiwalowy uległ znacznemu uszczupleniu, jednakże już latem 1945 r. miała miejsce pierwsza powojenna edycja imprezy. Kolejny sezon zapoczątkował na dobre proces normalizacji i stabilizacji – do współpracy powrócili członkowie Państwowej Opery Wiedeńskiej i Filharmonii Wiedeńskiej. W 1948 r. na pierwszy plan  wysunął się człowiek, który przez kilka dekad kształtował wizerunek festiwalu i którego nazwisko nierozłącznie się z nim kojarzy - Herbert von Karajan.

Era Herberta von Karajana
Karajan zapoczątkował nową erę w historii festiwalu. 26 lipca 1960 r. uroczyście otworzył Wielką Scenę Festiwalową, będącą w stanie pomieścić blisko 2200 widzów. Powstała ona nie, jak by się można było spodziewać, z myślą o twórczości Mozarta, a dla słynnych oper z XIX wieku. Karajanowi udało się pozyskać wielu światowej sławy artystów i przyciągnąć międzynarodową publiczność.  Jednakże już w ostatnich latach jego działalności dała się odczuć wyraźna stagnacja, która po śmierci dyrygenta w 1989 r. pociągnęła za sobą konieczność przeprowadzenia zasadniczych zmian.

Otwarcie
W latach 1990 – 2001 kierownictwo artystyczne festiwalu spoczęło w rękach Gerarda Mortiera, który zapoczątkował tzw. politykę otwarcia. Dążąc do pozyskania młodszej publiczności, postawił na szerszy i odpowiadający nowoczesnym trendom repertuar oraz na nowatorskie, po części eksperymentalne formy przekazu. Każdej edycji festiwalowej przyświecało odtąd specjalne motto, znajdujące odzwierciedlenie w poszczególnych punktach programu. Zwiększyła się liczba nowych produkcji festiwalowych, a w Salzburgu pojawiła się nowa generacja reżyserów.

Druga fala modernizmu
W latach 2002 – 2006, pod kierownictwem artystycznym Petera Ruzicki, program festiwalu oparty został na pięciu filarach.  Dyrygent złożył hołd najsłynniejszemu synowi miasta, W.A. Mozartowi, wystawiając po raz pierwszy w ramach jednej edycji festiwalu wszystkie 22 opery mistrza i umieszczając w repertuarze festiwalu nowe produkcje, wyznaczające nowe kierunki. Dzieła Ryszarda Straussa miały przypominać osobę jednego z wielkich ojców Festiwalu Salzburskiego. Publiczność usłyszała po raz pierwszy utwory austriackich kompozytorów, takich jak: Korngold, Zemlinsky i Schreker, którzy w okresie III Rzeszy zmuszeni zostali do emigracji lub których dzieła znalazły się na czarnej liście. W zupełnie nowym świetle zaprezentowane zostały pozornie dobrze znane dzieła twórców XIX wieku - Ruzicka starał się w ten sposób ustalić nowy wymiar estetyczny tzw. „drugiej fali modernizmu”. Dążył on ponadto do zwiększenia liczby prapremier. Podczas czterech lat jego działalności Festiwal Salzburski przyniósł największe dochody i przyciągnął najliczniejsze rzesze publiczności od czasów H. von Karajana.
Od 2007 r. intendentem Festiwalu Salzburskiego jest Jürgen Flimm.

 

Festiwal Salzburski, 18.07. – 30.08.2015


Festiwal Salzburski 2015 pod kierownictwem prezydent Helgi Rabl-Stadler i dyrektora artystycznego Svena-Erica Bechtolfa stawia na inscenizacje sprawdzone. W programie festiwalu znajdziemy 188 imprez artystycznych, które odbywać się będą przez 44 dni w 12 miejscach.
Żelaznym punktem repertuaru Festiwalu Salzburskiego 2015 będą dwa wznowienia: na placu Katerdalnym obejrzymy zwieńczoną sukcesem inscenizację sztuki Hugo von Hofmannsthala „Jerdermann“, a na scenę Wielkiego Domu Festiwalowego powróci „Il Trovatore“ G. Verdiego z Anną Netrebko. Nowa inscenizacja „Le Nozze di Figaro“ W. A. Mozarta w reżyserii Svena-Erica Bechtolfa zamknie cykl poświęcony Lorenzo DaPonte. Ponadto w roli tytułowej opery Ch. W. Glucka „Iphigénie en Tauride“ usłyszymy ponownie Cecilię Bartoli.

 

Festiwal Salzburski

© 2014 - Tourismus Salzburg GmbH - Auerspergstraße 6 - 5020 Salzburg - Tel. +43662 88987-0