Wielki Dom Festiwalowy
Wielki Dom Festiwalowy przy Hofstallgasse powstał w latach 1956 – 1960 według projektu Clemensa Holzmeistera i zalicza się do największych scen teatralnych na świecie. U jego wrót spotykają się międzynarodowe elity społeczne i artystyczne, śledzone pilnie przez tłumy ciekawych sensacji gapiów i fotoreporterów z całego świata. Przed każdą wielką premierą przez szeroką, usłaną „złotem“ Hofstallgasse sunie widowiskowo rząd luksusowych limuzyn.
Historia budowy
Budowa Wielkiego Domu Festiwalowego rozpoczęła się w 1956 roku usunięciem blisko 55.000 metrów sześciennych konglomeratu góry Mönchsberg w celu stworzenia przestrzeni dla olbrzymiej sceny. Projekt powierzono Clemensowi Holzmeistrowi, architektowi, który już w latach dwudziestych zasłynął jako budowniczy Małego Domu Festiwalowego. Holzmeister zachował w niezmienionym stanie mury obwodowe i fasadę dawnych stajni dworskich, a w ich wnętrzu urządził foyer i hall wejściowy. O pierwotnym przeznaczeniu tego miejsca przypominają dziś już tylko mozaiki podłogowe przedstawiające końskie łby. Scena o szerokości 100 metrów (łącznie ze scenami bocznymi) zalicza się do największych scen teatralnych na świecie. Uroczyste otwarcie Wielkiego Domu Festiwalowego, uświetnione operą Kawaler srebrnej róży Richarda Straussa pod batutą Herberta von Karajana, miało miejsce 26 lipca 1960 roku.
Dla miłośników sztuki
Wnętrza Wielkiego Domu Festiwalowego kryją wiele cennych dzieł sztuki współczesnej: rzeźby z marmuru kararyjskiego Teatr i Muzyka Wandera Bertoniego, cztery monumentalne krzyże Dreams with the Wrong Solutions Roberta Longo (niebieski - „Nacisk na niebo“, czerwony -„Ogniste modły“, złoty - Publiczne żale“ oraz czarny „Pieśni poddańcze“), dzieła ceramiczne Arno Lehmanna, fryz „12-Ton-Fries“ Rudolfa Hoflehnera w hołdzie Antonowi von Webern, a także malowidła ścienne Wolfganga Huttera i Rudolfa Plattnera.
wróć
