W 1612 roku, tuż po przejęciu rządów w Salzburgu, książę arcybiskup Markus Sittikus zlecił swojemu nadwornemu architektowi, Santino Solariemu, budowę podmiejskiej rezydencji. Na miejsce wybrał sobie tryskające dziesiątkami krystalicznie czystych źródeł podnóże Góry Hellbruńskiej. Pałac miał być wzorowany na modnych wówczas we Włoszech podmiejskich willach określanych mianem „villa suburbana”. Pałac powstał w stosunkowo krótkim czasie – budowę rozpoczęto w 1610 roku, a książę ujrzał ją całkowicie ukończoną już dwa Iata później. Salzburska budowla w niczym nie ustępowała swoim południowym wzorcom, a wręcz prześcigała je w pomysłowości i finezyjności rozwiązań architektonicznych. Kolejne epoki nie zmieniły jej pierwotnego stylu, tak że do dziś stanowi prawdziwą perłę architektury, najwspanialszy renesansowy pałac letni na północ od Alp. Przylega doń unikatowy ogród wodny ze zmyślnymi wodotryskami, mitycznymi grotami i rzeźbami greckich bogów i herosów. Całość otacza rozległy park angielski.
Prawdopodobnie to właśnie woda skierowała uwagę arcybiskupa na to miejsce, gdyż jest ona integralnym elementem całego zespołu pałacowo-parkowego. Rozliczne źródła na Górze Hellbruńskiej przydają mu ducha zabawy i radości. Ukryte w cieniu drzew i zarośli fontanny i wodotryski już od blisko 400 lat oblewają wodą w najmniej spodziewanym momencie przechadzających się ogrodowymi alejkami turystów.
Ogród był niegdyś miejscem rozrywki arcybiskupa i jego gości. Dzisiaj tajemnicze groty , automaty wodne, figurki poruszane siłą wody oraz ukryte starannie przed naszym wzrokiem wodotryski w niezmienionej formie bawią turystów z całego świata. Niezmienna pozostała gra świateł i cieni oraz przeplatające się ze sobą momenty grozy i wesołości, wynik pomysłowości budowniczych. Pałac Hellbrunn nigdy nie był przeznaczony na książęcą rezydencję. Miał być raczej miejscem towarzyskich spotkań elit społecznych, wystawnych przyjęć oraz imprez kulturalnych.
Wokół kompleksu pałacowego roztacza się rozległy park - geometryczny parter wodny z sadzawkami przechodzący od wschodu w naturalny krajobraz. Dzisiejszy wygląd nadał mu w 1730 r. nadworny architekt ogrodowy, Franz Anton Danreiter. Rzeźby bogów i herosów greckich w tej części Hellbrunn pochodzą z początku XVII wieku.
W dawnym kamieniołomie na zboczu Góry Hellbruńskiej Markus Sittikus polecił urządzić scenę na wolnym powietrzu, tzw. Kamienny Teatr. Jest to najstarszy tego typu teatr w nowożytnej Europie.
Nieco poniżej Kamiennego Teatru, w dobrze wyeksponowanym miejscu na górze, leży pałacyk myśliwski Walsems z 1615 r., znany powszechnie pod nazwą Monatsschlössl („zameczek jednego miesiąca“). Tradycja głosi, że został on wybudowany w ciągu niespełna kilku tygodni w wyniku zakładu między Markusem Sittikusem a arcyksięciem austriackim Maksymilianem. Obecnie mieści się w nim filia etnograficzna Salzburskiego Muzeum Carolino Augusteum, ukazująca w przekroju salzburską sztukę ludową, m.in. alpejskie zwyczaje i obyczaje, wierzenia i medycynę ludową, kulturę mieszkalną oraz regionalne stroje ludowe.
Dawniej do Hellbrunn przyjeżdżało się w ciepłe, słoneczne dni na jednodniowe wycieczki, polowania lub wystawne przyjęcia. Dzisiaj odbywają się tu seminaria, sympozja oraz różnego rodzaju imprezy kulturalne, przyciągające publiczność z różnych zakątków świata – zgodnie z intencją założycieli pałacu i ogrodów.
wróć
